Posted by Истиқлолият барои ҳар як миллат бузургтарин неъмати таърихӣ, рамзи озодӣ, соҳибихтиёрӣ ва соҳибдавлатист. Барои миллати тоҷик низ истиқлолияти давлатӣ рӯйдоди сарнавиштсоз ба шумор меравад, зеро он барои мардуми мо имконият фароҳам овард, ки тақдири давлату миллат ва роҳи ояндаи хешро мустақилона муайян намоянд.
Тоҷикон ҳамчун яке аз халқҳои қадимаи ҷаҳон таърихи пурғановат ва фарҳанги бузург доранд. Дар тӯли садсолаҳо ниёгони мо барои ҳифзи забон, фарҳанг, арзишҳои миллӣ ва давлатдории худ талош намудаанд. Аз ин рӯ, истиқлолияти давлатӣ танҳо як дастоварди сиёсӣ нест, балки идомаи ормони деринаи миллат барои соҳибдавлатӣ ва зиндагии озод мебошад. Истиқлолият ба мо имконият дод, ки арзишҳои миллӣ, забони давлатӣ, фарҳанг, анъана ва суннатҳои неки ниёгонро боз ҳам бештар эҳё ва таҳким бахшем. Дар замони соҳибистиқлолӣ худшиносии миллӣ ва эҳсоси ватандӯстии шаҳрвандон аҳамияти бештар пайдо намуд. Роҳи тайкардаи Тоҷикистон дар давоми 35 соли истиқлолият ҳамвор набуд. Солҳои аввали соҳибистиқлолӣ барои кишвар давраи пур аз мушкилоти сиёсиву иқтисодӣ ва иҷтимоӣ буданд. Бо вуҷуди ин, мардуми тоҷик тавонист бо иродаи қавӣ, хиради сиёсӣ ва ҳисси баланди ватандӯстӣ роҳи сулҳу субот ва созандагиро интихоб намояд.
Имрӯз истиқлолиятро метавон ҳамчун заминаи муҳими рушди давлатдорӣ, таҳкими ваҳдати миллӣ, пешрафти иқтисодиву иҷтимоӣ ва рушди инфрасохтори кишвар арзёбӣ кард. Дар давраи соҳибистиқлолӣ корҳои бузурги созандагӣ, бунёди роҳҳо, нақбҳо, неругоҳҳо, муассисаҳои таълимӣ, тандурустӣ, фарҳангӣ ва дигар иншооти муҳим амалӣ гардиданд.
Ҷавонон қишри бузург ва неруи созандаи ҷомеа мебошанд. Ояндаи Тоҷикистон аз дониш, ҷаҳонбинӣ, малака ва ҳисси масъулияти насли ҷавон вобастагии зиёд дорад. Имрӯз ҷавонони тоҷик дар соҳаҳои гуногуни ҳаёти ҷомеа — илму маориф, технология, иқтисод, фарҳанг, варзиш ва дигар самтҳо — фаъолона иштирок мекунанд. Вазифаи онҳо танҳо аз истиқлолият ифтихор кардан нест, балки бо донишандӯзӣ, меҳнати ҳалол ва ташаббускорӣ барои пешрафти Ватан саҳм гузоштан аст. Ҷавони ватандӯст бояд таърихи миллатро донад, забону фарҳанги худро эҳтиром кунад, рамзҳои давлатиро муқаддас шуморад ва барои ободии Тоҷикистони соҳибистиқлол кӯшиш намояд.
Ҷашни 35-солагии Истиқлолият танҳо як маъракаи идона нест. Он бояд барои ҳар як шаҳрванди кишвар як фурсати андеша дар бораи гузашта, имрӯз ва ояндаи Тоҷикистон бошад. Истиқлолият моро соҳибихтиёр кард, аммо ҳифзу таҳкими он аз ҳар яки мо масъулияти бузург талаб мекунад. Ободии Ватан аз меҳнати ҳаррӯзаи мардум оғоз меёбад. Омӯзиши хуб, фаъолияти софдилона, эҳтироми қонун, ҳифзи табиат, арҷгузорӣ ба забон ва фарҳанги миллӣ ва муносибати масъулона ба ҷомеа — ҳама ҷузъҳои ватандӯстии ҳақиқӣ мебошанд.
35 сол дар муқоиса бо таърихи ҳазорсолаи миллат шояд муддати кӯтоҳ бошад, аммо дар ин давра Тоҷикистон роҳи муҳими давлатсозиро тай кардааст. Акнун вазифаи насли имрӯз аз он иборат аст, ки ин дастовардҳоро ҳифз намуда, барои наслҳои оянда кишвари боз ҳам ободу пешрафта ва соҳибэътиборро ба мерос гузорад. 35-солагии Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон барои тамоми мардуми кишвар ҷашни ифтихор, худшиносӣ ва ватандӯстист. Истиқлолият ба мо на танҳо ҳуқуқи мустақилона муайян кардани роҳи давлатро дод, балки масъулияти бузурги ҳифзи давлат, ваҳдат, сулҳ ва арзишҳои миллиро низ ба дӯш гузошт.
Тоҷикистон имрӯз бо такя ба сулҳу субот, ваҳдати миллӣ ва меҳнати созандаи мардум ба сӯи ояндаи нек қадам мегузорад. Мо бояд истиқлолиятро ҳамчун арзиши муқаддаси миллӣ қадр намоем ва бо корҳои созанда, дониш, меҳнати ҳалол ва муҳаббат ба Ватан барои таҳкими пояҳои давлатдории миллӣ саҳм гузорем.
Бигзор Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон ҷовидон бошад, сулҳу ваҳдат дар сарзамини азизи мо пойдор бимонад ва Тоҷикистони соҳибистиқлол ҳамеша ба сӯи пешрафт, ободӣ ва шукуфоӣ қадам гузорад!
35-солагии Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон муборак бод!
Сардори шуъбаи коргузорӣ ва назорати
Суди иқтисодии вилояти Суғд Сайдуллоӣ П.Ҳ.